foto0 foto1 foto10 foto2 foto3 foto4 foto5 foto6 foto7 foto8 foto9.jpg
Wydrukuj stronę Poleć znajomemu
x

Zapraszam do obejrzenia strony Miejscowości - Urząd Miasta i Gminy Ostroróg.

 

Pobierz PDF

Miejscowości

 

BININO - to miejscowość, która liczy 365 mieszkańców. Społeczność charakteryzuje się wysokim zróżnicowaniem wiekowym. Także struktura zawodowa nie jest jednorodna. Wynika to z jednej strony rolniczego charakteru miejscowości, o którym decyduje starsza część społeczności, z drugiej zaś młodsi rezygnują z pracy na roli na rzecz innych form zatrudnienia, które uzyskują w okolicznych zakładach pracy oraz prywatnych firmach. Na zróżnicowanie zawodowe w dużym stopniu wpływa również poziom wykształcenia. Znaczną część mieszkańców stanowią ludzie mieszkający tu wiele lat, których korzenie życiowe są mocne. Tak jak w innych częściach kraju – tak i tu wielu mieszkańców emigruje do innych miejscowości w celu poszukiwania pracy.
We wsi znajdują się gospodarstwa indywidualne, dwa sklepy spożywczo – przemysłowe, remiza OSP, świetlica wiejska, nieczynna stacja PKP oraz przystanki autobusowe.

Historyczne nazwy miejscowości:

· Byenino– nazwa pochodzi z czasów zaboru pruskiego rok 1908

· BININO -współczesna nazwa od 1949 roku

Kalendarium

· W dokumentach wieś Byenino występuje w roku 1408.

· W latach 1419 – 28 stanowiła własność Mikołaja Baworowskiego.

· W 1493r. Jan ze Stajkowa sprzedał wieś Janowi Ostrorogowi – kasztelanowi poznańskiemu.

· W 1718r. wieś należała do Macieja Malechowskiego

· Od. ok. połowy XVIII. do 1939r. pozostawała w rękach Kwileckich.

Obiekty zabytkowe

· JESIONY – We wsch. części wsi, przy drodze do Dobrojewa. Obwody 251cm i 275cm. Wysokość do pierwszego konaru odpowiednio 3m i 2m.

· DĄB – położony ok. 1 km na południe od wsi, obwód 430m.

· DAWNY CMENTARZ CHOLERYCZNY. W centrum wsi, 100m od budynku szkoły podstawowej. Założony ok. XIX w. Jedyną pozostałość stanowią: drewniany krzyż i trzy symboliczne groby. Całość otoczona drewnianym płotem.

· KRONIKA SZKOLNA. Spisana po II wojnie światowej. Obejmuje okres od początku XXw. Aż po dzień dzisiejszy

We wsi Binino znajdują się trzy figury:

Przy drodze do Pniew znajduje się figura Matki Boskiej Królowej Polski  z Dzieciątkiem. Fundatorem była prawdopodobnie rodzina Kwileckich.
Druga Figura poświęcona Matce Bożej, stoi w centrum wsi na tablicy widnieją daty: 1945 (rok powstania) i 1997 (rok odnowienia figury)
Przy drodze brukowej z Binina do Dobrojewa znajduje się cokół, na którym umieszczony jest krzyż.

Położenie i powierzchnia

Wieś Binino położona ok. 5 km na zachód od Ostroroga, przy linii kolejowej Szamotuły – Międzychód ( linia obecnie nieczynna ), drodze gminnej do Głuchowa i drodze wojewódzkiej  Nr 116 do Pniew i Dobrojewa, lokalnych do Dobrojewa i Ostroroga oraz droga lokalna „Wiśniówka”.

Powierzchnia terenu sołectwa wynosi 700 ha ( tereny zabudowane 17 ha ). Zabudowa jest rozproszona.

DOBROJEWO - Wieś sołecka położona ok. 3 km na pn. – zach. od Ostroroga, przy linii kolejowej Szamotuły – Międzychód ( nieczynna ) i drogach: wojewódzkiej Nr 184 do Szamotuł i Wronek, powiatowej do Oporowa. Powierzchnia Gminy Ostroróg stanowi 85 km2 z czego Dobrojewo to 18,9 km2. Wieś jest zurbanizowana. Kilku mieszkańców prowadzi gospodarstwa rolne, wielu pracuje poza miejscem zamieszkania. Znaczna część mieszkańców to emeryci i renciści. Na terenie wsi znajduje się świetlica wiejska (budynek po szkole podstawowej). Wieś Dobrojewo jest atrakcyjnie położone, wspaniale nadaje się na miejsce do zamieszkania dla ludzi szukających spokoju i kontaktu z naturą. Niewielka odległość od Szamotuł i Wronek znacznie ułatwia życie także osobom czynnym zawodowo.

Działa tutaj także prężnie Klub sportowy „Kamile Dobrojewo”, który powstał z inicjatywy mieszkańców. Dzięki zaangażowaniu członków zespołu, własnymi siłami i środkami wybudowano pełnowymiarowe boisko piłkarskie. Zagospodarowano również budynek, w którym mieszczą się szatnie sportowe. We wsi Dobrojewo miejscem spotkań wszystkich mieszkańców jest świetlica wiejska, w której odbywają się różnego rodzaju imprezy okolicznościowe i kulturalne.

W roku 2005 oddano nowoczesna do użytku oczyszczalnie ścieków, łącznie z punktem odbioru ścieków dowożonych. Do tej oczyszczalni podłączeni są wszyscy mieszkańcy naszej wsi. Uruchomienie oczyszczalni pozwoliło na uporządkowanie gospodarki ściekowej w tej po PGR - wskiej wiosce.

Dziedzictwo historyczne
Historyczne nazwy miejscowości

Pfaffensee – dawna nazwa niemiecka

· Po raz pierwszy wzmiankowana w 1391r. jako własność szlachecka – Dobrojewo, pod tą datą występuje również Waniek / Wankom/ - kmieć z Dobrojewa

Kalendarium

· W latach 1396 – 1401 wymieniony jest Adlart z Dobrujewa Dobrujewski

· W 1434r. wieś należała do Stanisława Ostroroga, a w 1718r. do Macieja Malechowskiego

· Od 1744r. do 1939r. własność Kwileckich

· Siedziba wójtostwa od 1833 do początku XXw. W 1926r. przebywał tu znany malarz – batalista Wojciech Kossak

· Z Dobrojewa pochodzili: Stefan Kwilecki / 1839-1900/ - działacz polityczny i społeczny oraz Franciszek Maria Władysław Kwilecki / 1875 – 1937/ - ziemianin i rzeźbiarz.

Obiekty zabytkowe

Zespół pałacowy. W Południowej części wsi. Pałac zbudowano w 1784r. dla Adama Kwileckiego, a przebudowano w XIXw. Zgromadzono tu liczne pamiątki rodowe i narodowe oraz duży księgozbiór. Rozebrany w latach 1941-1942.

Od drogi Nr 184 w kierunku zachodnim prowadzi podwójna aleja lipowo- grabowa z drzewami o obwodach do 180cm, dł. ok.500m. W połowie alei, po stronie północnej znajduje platan o obwodzie 234cm.

Park. Powierzchnia ok. 8,1 ha Rozciąga się na Zachód i Południe od dziedzińca dworskiego. Krajobrazowy ze szczątkowym układem ścieżek. W części zachodniej znajduje się staw. Gatunki dominujące: lipy, graby, akacje, kasztanowce i sosny. Zachowała się aleja lipowa.

Dom nr 12. W centrum wsi. Zbudowany ok. poł. XIX w. Dawna szkoła. Murowany z cegły, pięcioosiowy, dach dwuspadowy kryty dachówką. Na osi ryzalit z wejściem i trójkątnym oknem kryty osobnym daszkiem. Obecnie mieszkania.

Dom nr 8. We wschodniej części, obok przystanku KPKS i KSK. Tzw. młynek, ze względu na to, że dawniej stał obok młyn. Zbudowany w I poł XIX w. Murowany, otynkowany, na planie ośmioboku. Dach namiotowy, ośmiopołaciowy. Od strony południowej prostokątna dobudówka z dwuspadowym dachem. Dachy kryte dachówką. Obecnie mieszkania.

Oficyna północna. Zbudowana w 1784r. Murowana, otynkowana, dwukondygnacyjna, siedmioosiowa. Dach czterospadowy kryty dachówką. Narożniki boniowane. Na osi fasady ganek z dwoma jońskimi kolumnami wspierającymi znajdujący się na piętrze balkon z ozdobną kratą. Powyżej lukarna z okrągłym oknem. Po bokach kamienne wazony.

Oficyna południowa. Zbudowana w 1784r. Murowana, otynkowana, parterowa, siedmioosiowa. Dach czterospadowy kryty dachówką. Narożniki boniowane. Na osi fasady usytuowany został ganek. Powyżej lukarna z kamiennymi wazonami po bokach i okrągłym oknem.

Brama wjazdowa. Zbudowana w Xviii. Klasycystyczna, murowana, otynkowana. Cztery kwadratowe słupy o profilowanych narożach, gzymsowane z namiotowymi daszkami krytymi dachówką. Na słupach wewnętrznych ujmujących wjazd umieszczone zostały dwie rzeźby wojowników w pozycji frontalnej, wykonane z piaskowca, a na słupach zewnętrznych wazony.

Studnia Położona w pn.- wsch. części dziedzińca. Zbudowana z kamienia polnego z pilastrami  i czterema wazonami. Wysokość ok.1,5 m.

Spichlerz. Zbudowany w I poł. XIX w. Późnoklasycystyczny, murowany, otynkowany, trzykondygnacyjny z przejazdem na osi środkowej. Dach dwuspadowy z naczółkami i tzw. Okienkami powiekowymi, kryty dachówką.

Głaz. – Drogowskaz. We wschodniej części wsi, przy drodze Nr 184 do Ostroroga i drodze do Oporowa. Głaz narzutowy o wysokości ok. 1,1m i maksymalnej szerokości ok. 0,9m z wklęsłym napisem „ Do / Oporowa / 1824 / 1977 r.”

Figura Św. Wawrzyńca. Znajduje się na placu w centrum wsi. Rzeźbę wykonano z kamienia  w XVIII w. ustawiono na murowanej kolumnie, wysokość ok. 4,5m z 1945r.

Rzeźba Chrystusa. Umieszczona na drewnianym krzyżu, na skrzyżowaniu dróg Ostroróg – Ordzin. Pochodzi z XVII w. odnowiona w 1988r.

Rzeźba Św. Walentego. Usytuowana na rozstaju dróg do Wronek i drogi wiejskiej do Binina. Wykonana z drewna w XVIII wieku. Barokowa figura umieszczona jest w murowanej, ok. 5-metrowej kapliczce z 1945 r, odnowiona w 1998r.

Położenie i powierzchnia

Wieś Dobrojewo sąsiaduje od północnej strony z sołectwem Oporowo, od zachodniej strony z Wierzchocinem, od południowej strony z sołectwem Binino, od wschodu z Ostrorogiem. Powierzchnia Gminy Ostroróg wynosi 85km2 z czego wieś Dobrojewo
stanowi 18km2 w tym 10km2 stanowią lasy.


OPOROWO -  Wieś sołecka położona ok. 4,5 km na pn. –zach. od Ostroroga, przy drogach wojewódzkich nr 134 do Dobrojewa i nr 135 do Bobulczyna oraz drogach lokalnych do Ordzina, Kluczewa i Nowej Wsi. Pow. 564 ha ( tereny zabudowane 11 ha), ok. 220 mieszkańców. Zabudowa zwarta.

Teren wsi Oporowo graniczy od północy z terenami gminy Wronki (wieś Samołęż), od wschodu z terenami gminy Obrzycko (wieś Ordzin), natomiast od strony południowej i zachodniej z terenami gminy Ostroróg (z Dobrojewem od południa a z Bobulczynem od zachodu).

1. Dziedzictwo historyczne

Pierwsza wzmianka pochodzi z r. 1388. W XIV i XV w. własność Abdańców Oporowskich, między 1544 a 1582 r. Oporowskich herbu Abdank, a w XVIII w. Kalkrentów. Około 1973 r. zakupiona została przez Adama hr. Kwileckiego i w rękach jego rodziny pozostała aż do 1939 r. W II połowie XIX w. właścicielem wsi był Mieczysław hr. Kwilecki – działacz społeczny i prekursor nowych metod gospodarowania.

Założona przez niego owczarnia cienkowełnistych owiec otrzymała na wystawie w Wiedniu pierwszy medal za postęp.

Więziony w Moabicie za udział w powstaniu 1863 r.

Był inicjatorem założenia „Dziennika Poznańskiego”, cukrowni w Szamotułach mączkarni i syropiarni we Wronkach, a także „Banku Kwilecki, Potocki i Ska”.

Wieloletni prezes Towarzystwa Pomocy Naukowej.

PARK. Założony w II poł. XIX w., pow. 6,82 ha. Od pd. ograniczony drogą do Bobulczyna, a od pn. i wsch. zabudowaniami folwarcznymi. Krajobrazowy z zachowanym układem ścieżek. Gatunki dominujące: akacje, jesiony, graby, kasztanowce i głogi. Oś widokowa od strony południowej.

 Obiekty zabytkowe

DWÓR. Zbudowany ok. 1855 r. Rozbudowany w latach 1877-1878 wg. projektu Zygmunta Gorgolewskiego w stylu elektycznym. Murowany, otynkowany, wysoko podpiwniczony, piętrowy. Wzniesiony na planie trzech zestawionych prostokątów.
Elewacja boniowana z wyłączeniem obramowań okiennych. Na ścianach zewnętrznych piętra dekoracja rzeźbiarska. Kondygnacje rozdzielone zostały profilowanym gzymsem. Od strony pn. ganek z wejściem głównym. Nad nim herb Śreniawa Kwileckich. Na osi usytuowana jest duża prostokątna sień z zachowaną posadzką. Od zach. zewnętrzna galeria w formie ganku, kryta płaskim dachem wspartym na czworokątnych filarach.

W części pn. – zach. dworu, znajduje się trzykondygnacyjna wieżyczka ze stożkowatym hełmem krytym łupkiem i sygnaturką z datą 1877. W pd. Części elewacji zach. taras z zejściem do parku. Dach mansardowy a licznymi lukarnami, częściowo w stylizowanych obramieniach. Pow. Ponad 1000 m2. Obecnie mieści biura PGR, kaplicę i zakład produkcyjny Przedsiębiorstwa Produkcji Handlowej „Kom - Prod” - spółki z o.o.

STAJNIA. Położona ok. 25 m na wsch. Od dworu. Murowana z cegły. Parterowa z zagospodarowanym poddaszem. Skrzydło pd. – wsch. częściowo rozebrane. Na ścianie wsch. kamienna głowa konia. Obecnie nieużytkowana.

BUDYNEK GOSPODARCZY. Na pn. od stajni, z którą jest połączony przejazdem. Murowany z cegły, piętrowy. Dach dwuspadowy kryty papą. Dawniej mieszkania służby, kuchnia i pralnia. Obecnie mieszkania prywatne.

ZABUDOWANIA FOLWARCZNE. Położone w pn. części wsi.

MAGAZYN (dawny spichlerz). Zbudowany w końcu XIX w. Murowany z cegły, trzykondygnacyjny z dwuspadowym dachem krytym papą. Szczyty schodkowe. W pd. Z nich dawna tarcza zegarowa i gniazdo bociana białego.

KUŹNIA. Zbudowana w końcu XIX w. Murowana z cegły, zdobionymi szczytami. Dach dwuspadowy kryty dachówką. Na kominie gniazdo bociana białego.

GORZELNIA. Zbudowana w końcu XIX w. Murowana z cegły i kamienia polnego, piętrowa na wysokiej podmurówce. Dach dwuspadowy, kryty papą.

Pałac i park krajobrazowy z XIX w., stajnia, gorzelnia, kuźnia i magazyn z końca XIX w., grupa czterdziestu wiązów o wymiarach pomnikowych, krzyż przydrożny i figura M.B.

Położenie i powierzchnia

Wieś sołecka położona ok. 4,5 km na pn. –zach. od Ostroroga, przy drogach wojewódzkich nr 134 do Dobrojewa i nr 135 do Bobulczyna oraz drogach lokalnych do Ordzina, Kluczewa i Nowej Wsi. Pow. 564 ha ( tereny zabudowane 11 ha), ok. 220 mieszkańców. Zabudowa zwarta.

Niewątpliwie największą atrakcją i dumą wsi jest zespół pałacowo-parkowy, w skład którego wchodzi pałac w stylu eklektycznym, należący do największych osiągnięć architektury rezydencjonalnej II poł. XIX wieku w Wielkopolsce. Pałac o pow. użytkowej ok. 1600 m² położony jest w parku krajobrazowym o pow. ok. 6,8 ha. Ponadto w skład zespołu wchodzi stajnia połączona budynkiem bramnym z oficyną, a na jego terenie znajdują się trzy malownicze stawy. W parku rosną ciekawe okazy drzew: dęby, graby, wiązy, robinie, lipy, platany i grupa jesionów.

KLUCZEWO -  Kluczewo to wieś sołecka ok. 2 km na pn. - wsch. od Ostroroga, przy drodze wojewódzkiej Nr 116 do Obrzycka i drodze gminnej do Szczepankowa, Oporowa i Gaju Małego. Powierzchnia wynosi 988 ha z czego 19 ha to tereny zabudowane. Wieś Kluczewo liczy 270 mieszkańców. W skład sołectwa wchodzi Kluczewo Wieś o zabudowie zwartej. Bez wątpienia najistotniejszym elementem w tym względzie jest przebiegająca przez środek sołectwa doga wojewódzka. Wieś Kluczewo pełni nie tylko funkcję rolniczą, ale także mieszkaniową. W latach 1970 powstało osiedle domków jednorodzinnych, wybudowano małe osiedle mieszkaniowe dla pracowników Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. W latach ubiegłych wybudowano i podłączono częściowo mieszkania do nowej trzcinowej oczyszczalni ścieków.

W miejscowości Kluczewo nie ma przemysłu, który powodowałby emisję zanieczyszczeń do powietrza. Jedynym źródłem zanieczyszczeń są tylko, w sezonie zimowym lokalne kotłownie, które powodują wzrost tzw. niskiej emisji. Większa część mieszkańców znajduje zatrudnienie w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, a pozostali dojeżdżają do pracy do Ostroroga, bądź do Szamotuł.
Na terenie wsi funkcjonują dwa sklepy spożywcze.

Dziedzictwo historyczne
Historyczne nazwy miejscowości

· Steinort – nazwa pochodzi z czasów zaboru pruskiego rok 1409

· Kluczewo – współczesna nazwa od 1949 roku

Kalendarium

· Wieś Kluczewo wzmiankowano po raz pierwszy w 1465r.

· W 1718r. wieś należała do Macieja Malechowskiego

· Od XVIII w. - jako część klucza ostroroskiego własność Kwileckich

Obiekty zabytkowe

We wsi Kluczewo znajdują się dwa krzyże:

· jeden koło posesji Pana Garczyka, na którym widnieje data 1947 - 2004
- drugi obok posesji Państwa Gumnych

Na terenie sołectwa Kluczewo znajduje się dawny pałac zamieszkiwany przez rodzinę Madalińskich. Obecnie w budynku znajduje się siedziba RSP Kluczewo.

Położenie i powierzchnia

Wieś Kluczewo sąsiaduje od północno – wschodniej strony z sołectwem Oporowo, północno – zachodniej z sołectwem Dobrojewo, od południowo – zachodniej strony z Gminą Ostroróg, południowo – wschodniej strony z sołectwem Kluczewo Huby. Powierzchnia wsi Kluczewo stanowi 987 ha ( tereny zabudowane 19 ha ).

OSTRORÓG - Miasto położone na Równinie Szamotulskiej wchodzącej w skład Pojezierza Poznańskiego, które jest częścią Niziny Wielkopolsko – Kujawskiej. Usytuowana jest w powiecie szamotulskim i województwie wielkopolskim. Miasto Ostroróg, będące siedzibą Urzędu, wyróżnia się malowniczym położeniem na północnym brzegu Jeziora Wielkiego nad rzeką Ostrorogą. Około 12 km na północ od Ostroroga przepływa rzeka Warta, za którą rozpoczynają się lasy Puszczy Nadnoteckiej, jednego z najwspanialszych kompleksów leśnych Polski. Od strony zachodniej gmina sąsiaduje z bardzo ciekawym krajobrazowo Pojezierzem Międzychodzko – Sierakowskim.

Miasto Ostroróg usytuowane jest w odległości 45 km na północny zachód od Poznania. Leży przy drodze krajowej Szamotuły – Wronki w odległości 10 km od Szamotuł i 15 km od Wronek. Z Ostroroga jest 110 km do Gorzowa, 200 km do Szczecina, 230 km do Berlina. W odległości 10 km od miasta znajduje się w Szamotułach stacja kolejowa stanowiąca ważny węzeł komunikacyjny na trasie Poznań- Szczecin.

Gmina zajmuje powierzchnię 85 km kw. ( 8499 ha). Miasto Ostroróg stanowi centrum społeczno – gospodarcze gminy.

Większość terenu gminy to obszary rolnicze, które zajmują 5590 ha użytków rolnych, to jest 65,8% ogólnej powierzchni gminy. Użytki rolne zajmują północną, centralną i wschodnią część terenu gminy. Lasy to obszar 2290 ha tj. 26,9 % powierzchni ogólnej. Lasy zajmują południowo – zachodnią część gminy. Są tutaj dwa jeziora: Wielkie (49ha) i Mormin (14ha).

Miasto i Gmina Ostroróg szczyci się herbem Nałęcz, który został przyjęty od rodu Ostrorogów - pierwotnych właścicieli miasta. Flaga Miasta i Gminy Ostroróg składa się z trzech pionowych pasów równej wielkości, z których pola boczne przedstawiają biało-czerwona, szachownicę, natomiast pole środkowe zawiera wizerunek herbu na zielonym tle.

Ostroróg zajmuje bowiem szczególne miejsce w historii Wielkopolski i Polski - jako centrum reformacji w XVI i XVII wieku. W znacznej mierze swoją sławę zawdzięcza szlacheckiej rodzinie Ostroróg. To z tej ziemi pochodził Jan Ostroróg - wojewoda poznański, pisarz polityczny, autor słynnego traktatu "O urządzeniu Rzeczypospolitej", a także rozprawy na temat gry w szachy (jako pierwszy w świecie wprowadził numerację pól 1-8 i a-h). Tutaj też urodził się Andrzej Węgierski - historyk reformacji, kaznodzieja i tłumacz.

Był autorem pierwszego zarysu dziejów reformacji w Europie Wschodniej. Duże znaczenie dla historii miasta miał pobyt w nim - przez prawie 100 lat - braci czeskich, którzy założyli szkołę z biblioteką i archiwum. Ostrorogiem władali także przedstawiciele rodziny Potockich, Radziwiłłów i Zaleskich. Podstawą utrzymania mieszkańców była uprawa roli. W XIX wieku Ostrorożanie włączyli się w nurt pracy organicznej, solidnie pracując i tworząc dobrze zorganizowane gospodarstwa rolne.
Dziś na terenie gminy z powodzeniem funkcjonują zakłady rolne, a hodowla i przetwórstwo osiągnęło wysoki poziom. Dogodne warunki do rozwoju rolniczego charakteru gminy stwarza bliskość zakładów przetwórstwa rolnego.
W gminie działa też biblioteka, oferując mieszkańcom interesujący księgozbiór. Miasto jest organizatorem wielu imprez kulturalno-rozrywkowych, które odbywają się w malowniczej scenerii jeziora Mormin. Niektóre z nich na stałe wpisały się w gminny kalendarz. Rozwojowi zainteresowań i talentów Ostrorożan służą rozmaite kluby, organizacje i stowarzyszenia.

Dziedzictwo historyczne

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1383 r. Prawa miejskie przed 1412 r., lokacja miasta została potwierdzona w 1546 roku, przez króla Zygmunta Starego. W 1436 r. w tym mieście urodził się pisarz polityczny, wojewoda poznański Jan Ostroróg. Na przełomie XVIXVII wiek Ostroróg stanowił ważny ośrodek reformacji. Mieściły tu się archiwum, biblioteka i Seminarium Duchowne Jednoty Braci Czeskich.

Historia Ostroroga jest nierozerwalnie związana z dziejami Wielkopolski, jednego z największych regionów historyczno-etnograficznych w Polsce. W wiekach VII-X Wielkopolska była centrum ówczesnego życia politycznego kraju. Pod koniec XVIII wieku w dwóch etapach przeszła pod panowanie pruskie: w pierwszym rozbiorze (1772 r.) ziemie na północ od Noteci i w drugim rozbiorze (1793 r.) zasadnicza część regionu; utworzono tu prowincję Prusy Południowe. Po Kongresie Wiedeńskim (1815 r.) z terenów zachodniej Wielkopolski utworzono Wielkie Księstwo Poznańskie. W połowie XIX w., gdy silnie zaczął rozwijać się pruski system państwowy i bezpośrednia walka o wolność stała się niemożliwa, powstała w Poznańskiem idea pracy organicznej i konkurowania z Niemcami na polu gospodarczym, zwłaszcza w rolnictwie, co zaowocowało znacznym podniesieniem poziomu gospodarczego tego regionu. Odzyskanie wolności w 1918 roku nastąpiło w wyniku powodzenia Powstania Wielkopolskiego. Z ziem Wielkiego Księstwa Poznańskiego utworzono województwo poznańskie.

Osada targowa pod grodem notowana po raz pierwszy w 1398 r. Prawa miejskie Ostroróg otrzymał przed 1412 r., a lokację w 1546 r. odnowił król Zygmunt Stary.

W XVI i pocz. XVII w. bardzo ważny ośrodek Braci Czeskich, korzystający z opieki Ostrorogów. Mieściło się tutaj: archiwum, biblioteka i seminarium duchowne Jednoty. W Ostrorogu odbyły się również dwa ważne Synody Braci Czeskich: w 1620 r. i 1627 r.

Ostroróg przez cały czas swojego istnienia był miastem prywatnym.Pierwotnie stanowił własność jednej z gałęzi rodu Nałęczów, którzy od nazwy miasta przyjęli przydomek Ostrorogów. Po śmierci ostatniego męskiego potomka rodu – kasztelana międzyrzeckiego Sędziwoja w 1624 r. przeszedł w ręce Potockich, jako wiano jego siostry Barbary. Potem m.in. w 1660 r. należał do Karola Radziwiłła, w 1674 r. Wacława Zaleskiego i w 1718 r. Macieja Malechowskiego. Przed poł. XVIII w. znalazł się w rękach rodziny Kwileckich. Upadek miasta w XVIII w. W w. XIX ludność Ostroroga systematycznie wzrastała. W 1811 r. było 432 mieszkańców, w 1843 r. – 898 mieszkańców i w 1884 r. – 1001. W r. 1912 miasto liczyło już 1267, a w 1939 r. nawet 1320 mieszkańców. W okresie międzywojennym miasto miało charakter typowo rolniczy.

Spod okupacji hitlerowskiej wyzwolone zostało 27.I. 1945 r.

Ostroróg zajmuje szczególne miejsce w historii Wielkopolski i Polski, jako centrum reformacji w XVI i XVII w. Najstarsze ślady życia ludzi na terenie Ostroroga i okolic pochodzą z lat 8000-4000 p.n.e. Jednym z cennych dowodów długiej i bogatej historii Ostroroga jest informacja zamieszczona ponad 600 lat temu w 1383 r. w Kronice Jana z Czarnkowa. Powodem zapisu tej wiadomości był właściciel wsi Ostroróg: Dziersław Grochola, czynnie zaangażowany w wojnę domową Nałęczów z Grzymalitami. Kronikarz wymienił dwa obiekty w Ostrorogu: wieś i fortalicjum. Fortalicjum mieściło się na półwyspie Jeziora Wielkiego. Z relacji Jana z Czarnkowa wynika, że był to niewielki obiekt obronny. Osadę targowa, pod grodem wzmiankowano po raz pierwszy w 1398 r. Od początków XV wieku było coraz głośniej o Ostrorogu w Wielkopolsce, Polsce, a także w Europie.

Miasto Ostroróg swoją sławę w dużej mierze zawdzięcza szlacheckiej rodzinie Ostroróg. Twórca, znaczenia rodu i Ostroroga był Sędziwoj z Ostroroga 1375-1441), syn Dziersława Grocholi. Sędziwoj z Ostroroga uczynił miasto i wybudował kościół parafialny.
Prawa miejskie Ostroróg otrzymał przed 1412 r. Prawdopodobnie Sędziwoj zastąpił drewniane fortalicjum murowanym zamkiem. Sędziwoj otrzymał z rąk Jagiełły najwyższe urzędy w ówczesnej Wielkopolsce: Urząd Wojewody Poznańskiego (1406 r.) i Starosty Generalnego Wielkopolski. Podczas bitwy pod Grunwaldem wystawił własną chorągiew.

Towarzyszył królowi Jagiełłę w licznych podróżach. Sędziwoj zapewnił następnym pokoleniom panów z Ostroroga znaczącą pozycję ekonomiczna i społeczną W XV wieku wokół miasta powstały wsie tworząc klucz dóbr szlacheckich rodziny Ostrorogów.

Historyczne nazwy miejscowości:

Nazwa Ostroróg pochodzi prawdopodobnie od obronnego grodu otoczonego palisadą z zaostrzonych u góry pali lub o ostro zakończonych basztach.

Dawna nazwa niemiecka- Scharfenort.

Kalendarium

· Od 1793 w zaborze pruskim, 1807-1815 w Księstwie Warszawskim.

· Udział mieszkańców w powstaniu wielkopolskim 1918-1919.

Obiekty zabytkowe

Znajdują się tu m.in. nasyp zamkowy z XIV w., kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia N.M.P., kilka zabytkowych domów i budynek dworca kolejowego, obelisk Jana Ostroroga, dwie figury: św. Jana Nepomucena i matki Bożej oraz dwa krzyże przydrożne.

Późnogotycki KOŚCIÓŁ PARAFIALNY p. w. Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii z 1432 r. został przebudowany w 1776 r. i zbarokizowany. Kościół otoczony jest murem z trójarkadową bramą z 1776 r. Jest to budowla murowana, otynkowana, z drewnianym stropem pokrytym polichromią z ornamentem rokokowym. Również wyposażenie wnętrza pochodzi głównie z 1776 r. W kościele znajduje się pięć ołtarzy średnich; jeden z obrazem Matki Boskiej Śnieżnej z pierwszej połowy XVII w. w sukience srebrnej w stylu regencji.

Murowany i otynkowany DOM przy ulicy Kapłańskiej 1 pochodzi z przełomu XVIII i XIX w.

DOM (ul. Pniewska 13). Zbudowany na początku XX w. Murowany, parterowy, pięcioosiowy. Narożniki i obramienia okien z cegły. Dach dwuspadowy kryty dachówką. Dawniej Miejsko – Gminna Biblioteka Publiczna. Obecnie mieszkania prywatne.

DOM (Rynek 6). Zbudowany na pocz. XX w. Murowany, otynkowany, piętrowy, czteroosiowy. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Na parterze pomieszczenia sklepowe.

DOM (Rynek 15). Zbudowany na pocz. XX w. Murowany, otynkowany, piętrowy, pięcioosiowy z balkonem nad wejściem. Narożniki boniowane. Dach dwuspadowy.

DOM (ul. Wroniecka 14). Zbudowany na pocz. XX w. Dawna siedziba magistratu i burmistrza. Murowany, otynkowany, parterowy, siedmioosiowy. Dach dwuspadowy kryty dachówką z drewnianą wieżyczką zegarową krytą blachą, od strony pd –zach. w zwieńczeniu szczytu ażurowa dekoracja. Dwuosiowy i dwukondygnacyjny ryzalit kryty osobnym dachem. Jedno okno mansardowe. Od pn. – zach. połączony z czterokondygnacyjnym BUDYNKIEM ADMINISTRACYJNYM – siedziba władz miasta i gminy. Zbudowano go w latach 1977 – 1980 wg projektu inż. Mariana Brzeźniaka.

FIGURA Św. Jana Nepomucena (Rynek). Na skwerze w centrum placu. Pochodzi z okresu międzywojennego. Postać świętego wysokości około 1 m ustawiona jest na kamiennym ok. pięciometrowym cokole na rzucie kwadratu.

POMNIK Jana Ostroroga (ul. Wroniecka, narożnik ul. Jana Ostroroga ). Obelisk wys. Ok. 4,5 m. Tekst: „JAN OSTRORÓG /1436-1501/ WYBITNY MĄŻ STANU/ PISARZ POLITYCZNY/ EPOKI ODRODZENIA/ SZERMIERZ IDEI SIL-/ NEGO I SUWERENNEGO/ PAŃSTWA POLSKIEGO/ ROK 1953”.

NASYP ZAMKOWY (ul. Zamkowa).w pd. części miasta u ujścia Strugi Ostrorogskiej do jez. Wielkiego. dawne grodzisko dolinne typu pierścieniowatego, wzmiankowane w 1383 r. jako punkt obronny Dziersława Grocholi, który tutaj wytrzymał oblężenie Domarata z Iwna podczas wojny domowej Nałęczów z Grzymalitami. We wzniesionym na jego miejscu zamku z XV w. ur. Się najprawdopodobniej Jan Ostroróg – wojewoda poznański i pisarz polityczny. W XVIII w. zamek zamieniono na browar, a w XIX w. mury zostały całkowicie rozebrane.

W roku 1961 przeprowadzono badania archeologiczne, które potwierdziły wcześniejsze przypuszczenia. Owalne wzgórze porośnięte trawą o średnicy ok. 50 m i wysokości ok. 6 m, otoczone jest mało widocznym dziś rowem – dawna fosą.

JEZIORO WIELKIE (Ostrorogskie, dawniej zwane Żabno). Położone na pd. od nasypu zamkowego na wys. 67 m n.p.m. Powierzchnia ok. 49 ha, dł. 1,25 km, szer. Ok. 0,45 km, głęb. 1,8 m.

Zróżnicowanie gatunkowe zwierząt dzikich jest tu znaczne. Wiodącym gatunkiem zwierzyny łownej jest sarna. Występują tutaj także: dziki i jelenie, czasem spotyka się daniela. Sporadycznie pojawiają się wilki i łosie. Zwierzyna drobna jest mniej liczna. Żyją tutaj zające, borsuki, tchórze, kuny, piżmaki, kuropatwy, bażanty, dzikie kaczki, grzywacze, czaple, łyski. Dziki królik, kiedyś bardzo liczny, wyginął niemalże całkowicie.

Położenie i powierzchnia

Miasto Ostroróg usytuowane jest w odległości 45 km na północny zachód od Poznania. Leży przy drodze krajowej Szamotuły – Wronki w odległości 10 km od Szamotuł i 15 km od Wronek. Z Ostroroga jest 110 km do Gorzowa, 200 km do Szczecina, 230 km do Berlina. W odległości 10 km od miasta znajduje się w Szamotułach stacja kolejowa stanowiąca ważny węzeł komunikacyjny na trasie Poznań- Szczecin.

Gmina zajmuje powierzchnię 85 km kw. ( 8499 ha).
Miasto Ostroróg stanowi centrum społeczno – gospodarcze gminy.

 

SZCZEPANKOWO - Wieś Szczepankowo leży w centralnej części województwa wielkopolskiego, w powiecie szamotulskim, w gminie Ostroróg. Wieś znajduje się w odległości 40 km od Poznania, 5 km od Szamotuł, 18 km od Wronek. Wieś Szczepankowo położona jest na wschód od Ostroroga, przy nieczynnej linii kolejowej Szamotuły – Międzychód oraz drogach: krajowej nr 184 Szamotuły – Wronki, wojewódzkich: nr 132 do Rudek i nr 136 do Kluczewa. Na terenie sołectwa znajduje się przysiółek Szczepankowo – Wygoda, zlokalizowany około 0,5 km na północny wschód od Szczepankowa.

 

Na terenie wsi funkcjonują dwa sklepy spożywcze.
W centrum wsi, ok. 35 m na pd. – zach. od remizy OSP, na pn. skraju stawu znajduje się Platan Klonolistny o obwodzie 478 cm, oraz obok domu nr 54, przy drodze do parku dworskiego Lipa Drobnolistna o obwodzie 300 cm.

Dziedzictwo historyczne
Historyczne nazwy miejscowości

· Stephansholen – nazwa pochodzi z czasów zaboru pruskiego rok 1907

· Szczepankowo – współczesna nazwa od 1949 roku

Kalendarium

· Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1397 r. W owym czasie miejscowość ta należała do Przezdrzewa Szczepanowskiego. Stanowiła siedzibę ziemiańską.

· W roku 1580 właścicielami Szczepankowa byli Łukasz i Marcin Bobrowniccy. Przy schyłku XVIII wieku wieś tę dziedziczył Kowalski, a w pierwszej połowie XIX wieku Święcicki.

· W latach 1904 – 1908 wieś była własnością Królewskiej Komisji Osadniczej Państwa Pruskiego. Po 1905 roku grunty rolne majątku rozparcelowano, osadzając tu kolonistów niemieckich. Dwór wraz z parkiem i sadem pozostawiono jako tzw. Resztówkę.

· Na podstawie traktatu wersalskiego z dnia 28 maja 1919 roku resztówka ta przeszła na własność Skarbu Państwa Polskiego w dniu 17 listopada 1920 r. W tym roku resztówka została wykupiona ( dwór i część parku) przez Czesława Kaczmarka.

· W roku 1925 z rąk Kaczmarka, obiekt ten wykupuje Anna Lelesz. Od niej to, Czesław Kaczmarek powtórnie odkupuje w roku 1947 dwór wraz z parkiem.

· W roku 1950 w drodze spadku przechodzi jako na współwłaścicieli na Danutę Grabowską i Ryszarda Grabowskiego.

· Od roku 1983 część parku Danuty Grabowskiej przeszła w drodze spadku na Marię Grabowską – Dudtkiewicz. Część parku o powierzchni 1.54ha pozostaje nadal we władaniu Duchnickich.

 Obiekty zabytkowe

Dom nr 61. położony przy drodze nr 184 Szamotuły – Ostroróg i przystanku KPKS i KSK, na pd. Od parku dworskiego. Zabudowany w końcu XIX wieku. Dawny zajazd. Murowany, otynkowany, parterowy z zagospodarowanym poddaszem i dwukondygnacyjnym ryzalitem. Dach mansardowy kryty dachówką.

Zespół dworski położony w centrum wsi, na zach. od środkowego, na terenie Szczepankowa odcinka drogi nr 184 Szamotuły – Ostroróg. Frontem zwrócony jest w kierunku pd. – wsch., przed frontem dworu znajduje się podjazd w kształcie owalnym, częściowo obsadzony kwiatami. Od podjazdu w kierunku pd. - wsch. prowadzi droga poprzez żelazną bramę wjazdową. Przy drodze tej rośnie kilka starych kasztanowców, co wskazuje, że była to kiedyś aleja kasztanowa.

Dwór został zbudowany w I poł. XIX w. Murowany, otynkowany, parterowy z piętrem w poddaszu, pięcioosiowy. Obecnie własność prywatna.

Pomnik Wolności – Figura Królowej Korony Polskiej. Figura Matki Bożej z Dzieciątkiem umieszczona na granitowym cokole kilkumetrowej wysokości, wykonanym przez Włodzimierza Pogodzińskiego z Szamotuł. Poświęcona 20 maja 1926 roku. Na cokole napis: „ Matka Dobrej Rady Módl Się Za Nami ”.

Położenie i powierzchnia

Wieś Szczepankowo sąsiaduje od północno – zachodniej strony z sołectwem Kluczewo, od zachodniej strony z miastem Ostroróg, od południowo – zachodniej strony z sołectwem Rudki Huby. Powierzchnia Gminy Ostroróg stanowi 85km2 z czego wieś Szczepankowo
stanowi 6.4km2

WIELONEK - W 1840 r. wieś liczyła 22 domostwa zamieszkałe przez 200 osób. Wieś sołecka Wielonek to niewielka, spokojna, lecz niezbyt bogata miejscowość położona ok. 2 km na pd.- zach. od Ostroroga, przy drodze powiatowej do: Zapustu, Zajączkowa, Koźla, Otorowa oraz drodze gminnej do Dobrojewa. Zabudowa rozproszona. Wieś malowniczo położona, spokojne otoczenie, z dala od uciążliwych miejskich i z dala od ruchliwych tras komunikacyjnych. Mieszkańcy są bardzo ze sobą zżyci, lubią wspólnie spędzać czas, podkreślane są dobre stosunki sąsiedzkie. Mieszkańcy Wielonka cieszą się z atrakcyjnego krajobrazu, wygodnego i bliskiego naturze miejsca zamieszkania w przyjaznym środowisku. Znaczną część powierzchni sołectwa zajmują lasy bogate w rzadkie i często chronione gatunki roślin i zwierząt. We wsi Wielonek nie ma zakładów przemysłowych. Mieszkańcy znajdują zatrudnienie głównie w nadleśnictwie oraz w zakładach pracy w pobliskiej gminie Ostroróg.

Atutem sołectwa Wielonek okazało się samo malownicze położenie miejscowości, piękne, spokojne otoczenie, z dala od uciążliwych miejskich i z dala od ruchliwych tras komunikacyjnych, bliskość Gminy Ostroróg, atrakcyjne krajobrazowo i przyrodniczo środowisko, a przede wszystkim zgrana, dość dobrze zintegrowana i przyjazna wobec siebie społeczność, życzliwie odnosząca się do stale przybywających nowych mieszkańców, jak i do zasiedziałych sąsiadów. Dobrze zorganizowani i uspołecznieni mieszkańcy, mimo, że na razie nieliczni, to największy atut sołectwa.

Na terenie wsi znajdują się: modrzew – pomnik przyrody, lipa o wymiarach pomnikowych, kapliczka i krzyż przydrożny. Gospodarstwa indywidualne, sklep spożywczo – przemysłowy, remiza OSP wraz z świetlica wiejską, leśniczówka Wielonek i leśniczówka Klemensowo.

Budynki mieszkalne na terenie wsi Wielonek rozmieszczone są w większości w zabudowie zwartej. Dominująca jest zabudowa zagrodowa. Skrajne części wsi zabudowane są zabudową zagrodową w formie rozproszonej.
Wielonek jest małą wsią licząca 193 mieszkańców. Od Urzędu Gminy oddalona jest o około 2 kilometry.
W centrum wsi, obok domu Nr 28 znajduje się Lipa Drobnolistna. Obwód 346cm, wysokość do pierwszego konaru 2,5m.
Modrzew położony jest przy drodze z Zapustu do Koźla, ok. 1200 m od skrzyżowania z drogą z Wielonka do Otorowa, przy mostku na strudze Buszewskiej. Obwód 162 cm, wysokość ok. 27m.

Dziedzictwo historyczne

W 1840 roku wieś liczyła 22 domostwa zamieszkane przez 200 osób.

W skład sołectwa wchodzi: Forestowo zwane dawniej Leśniewem i Klemensowo.

 Historyczne nazwy miejscowości

Dawne nazwy Wielonka to:

· Wielim

· Waldhau – niemiecka nazwa

Kalendarium

· Wieś Wielonek wzmiankowana po raz pierwszy w 1391r.

· W 1718r. wieś znajdowała się w rękach Macieja Malechowskiego

· Od XVIII do początku XXw. obszar leśny Wielonka należał do Kwileckich

Obiekty zabytkowe

 

Do zabytków budownictwa i architektury na terenie sołectwa Wielonek zalicza się:

· zespół szkolny, mur pocz. XX w., składający się z budynku szkoły i budynku gospodarczego – obecnie własność prywatna,

· budynki mieszkalne Nr 1, 12, 22, 35/36 i 37 – mur XIX/XXw.

Teren miejscowości Wielonek jest włączony do gminnego systemu zaopatrywania mieszkańców w wodę. Wszystkie gospodarstwa są zwodociągowanie, co w dużym stopniu podwyższa poziom życia mieszkańców. Woda dostarczana jest przez stację wodociągową istniejąca w Ostrorogu – obecnie AQUANET Ostroróg SA. Stan techniczny sieci wodociągowej jest zasadniczo dobry, a jakość wody mieści się w normach. Sieć jest stosunkowo nowa i nie wymaga gruntownych modernizacji. We wsi między czterema lipami stoi kapliczka Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, postawiona po wojnie staraniem mieszkańców. Poprzednia figura, fundatorem której prawdopodobnie byli Kwileccy, została zniszczona przez Niemców. Figura jest systematycznie odnawiana. Pomnik przyrody I. Kwileckiego został postawiony w lesie na okoliczność upolowania zwierzyny przez syna Jana na początku XIX wieku.

 

ZAPUST - Wieś sołecka położona ok. 2 km. na pd. od Ostroroga, przy drogach lokalnych do Wielonka i Otorowa. Około 120 mieszkańców. Zabudowa rozproszona.

Grupa dębów szypułkowych. Położona w zach. części wsi, na terenie leśniczówki Wielonek. Wśród nich cztery drzewa o obwodach: 355 cm, 423 cm, 332 cm i 319 cm.
GRUPA MODRZEWI POLSKICH I. Położona po zach. stronie drogi z Wielonka do Otorowa, ok. 150 m na pd. od skrzyżowania z drogą z zapustu do Koźla. Osiemnaście drzew o obwodach: 1) 145 cm, 2) 150 cm, 3) 117 cm, 4) 91 cm, 5) 184 cm, 6) 132 cm, 7) 137 cm, 8) 125 cm, 9) 133 cm, 10) 154 cm, 11) 202 cm, 12) 165 cm, 13) 148 cm, 14) 162 cm, 15) 160 cm, 16) 189 cm, 17) 153 cm, 18) 164 cm. Wysokość przeciętnie ponad 20 m.

GRUPA MODRZEWI POLSKICH II. Przy skrzyżowaniu dróg z Zapustu do Koźla i z Wielonka do Otorowa. Piętnaście drzew o obwodach: 1) 118 cm, 2) 142 cm, 3) 225 cm, 4) 205 cm, 5) 177 cm, 6) 194 cm, 7) 200 cm, 8) 162 cm, 9) 158 cm, 10) 124 cm, 11) 143 cm, 12) 158 cm, 13) 209 cm, 14) 152 cm, 15) 178 cm. Wysokość ponad 20 m.

Dziedzictwo historyczne
Wzmiankowana po raz pierwszy w 1587 r. W 1718 r. należała do M. Malechowskiego, a od XVIII w. do Kwileckich.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

 Obiekty zabytkowe

Dwie kapliczki i krzyż przydrożny oraz grupa dębów i dwie grupy modrzewi o wymiarach pomnikowych.

Położenie i powierzchnia

Wieś sołecka położona ok. 2 km. na pd. od Ostroroga, przy drogach lokalnych do Wielonka i Otorowa. Około 120 mieszkańców.

Zabudowa rozproszona.

RUDKI - Wieś sołecka położona około 3 km na pd.-wsch. od Ostroroga, w pobliżu drogi powiatowej nr 108 do Lipnicy i przy drogach: powiatowej nr 132 do Szczepankowa i gminnej do Jastrowa. Pow. 1071 ha (tereny zabudowane 13 ha). Zabudowa rozproszona.

W skład sołectwa wchodziły do niedawna: Rudki Wieś i Rudki Huby wraz ze Szczepami.Obecnie dwa odrębne sołectwa.

Dziedzictwo historyczne

Pierwsza wzmianka z 1391 r. związana ze Stanisławem Rudzkim i kmieciem Michałem z Rudek. W XIV w. należała do Rudzkich, w 1580 r. do Marcina Młodaskiego i Jana Krzyszkowskiego, ok. poł. XVIII w. do Jana Mańkowskiego, w końcu XVIII w. do Cieleckich, następnie do Mielżyńskich i Węgierskich, a od II poł. XIX w. do 1939 r. pozostawała w rękach Mańkowskich. W 1880 r. 60% mieszkańców stanowili Niemcy.

Historyczne nazwy miejscowości:

Dawna nazwa niemiecka – Lichtenberg

Obiekty zabytkowe

 

W parku krajobrazowym z licznymi okazami drzew o wymiarach pomnikowych oficyna dworska i brama z XIX w.

Oficyna – murowana, otynkowana, parterowa, siedmioosiowa na planie prostokątna. Dach naczółkowy kryty dachówką. W partii strychu dwa niewielkie okienka. Wejście główne w elewacji pn.- zach. po schodach, na podmurówce. Remontowana w latach 1979-1980.
Zespół Podworski – położony w centrum wsi. Piętrowy dwór oraz dwie oficyny połączone z nim ćwierćkolistymi galeriami, zbudowano ok. 1880 r. w stylu klasycystycznym wg projektu arch. Hilarego Szpilowskiego dla płk. Macieja Cieleckiego. Przed II wojną światową znajdował się tu duży zbiór monet polskich. Dwór rozebrany został przez hitlerowców na cegłę w 1940 r. Obecnie użytkowany przez RSP.
Brama – wjazd ujęty murowanymi portykami wysokością ok. 5 m, w którym przejścia flankowane są doryckimi kolumnami, zwieńczone gzymsem, schodkowymi attykami i rzeźbami lwów zwróconymi do siebie. W ogrodzeniu z żelaznej kraty kamienne wazony.
Park – założony w I poł. XIX w., przekształcony w czasie i po II wojnie światowej. Pow. 6,84 ha (wody 0,2 ha). Drzewa w wieku 20-200 lat. Dawniej o charakterze krajobrazowym, posiada zachowany układ ścieżek i aleję grobową. Bardzo zdewastowany. W parku m.in.: Jesiony wyniosłe o obwodach: 275 cm, 302 cm, 307 cm, LIPY DROBNOLISTNE o obwodach: 289 cm i 290 cm, WIĄZ SZYPUŁKOWY o obwodzie 248 cm, PLATANY KLONOLISTNE o obwodach: 288 cm i 298 cm, KLON ZWYCZAJNY o obwodzie 285 cm, GRABY o obwodach: 240cm i 200 cm, LIPA SZEROKOLISTNA o obwodzie 245 cm. Przy pd. –wsch. brzegu parku usytuowano boisko piłkarskie.
Magazyn – położony we wsch. części zabudowań gospodarczych przy drodze do Jastrowa, na skraju zespołu podworskiego. Zbudowany w XIX w. murowany, otynkowany, parterowy z zagospodarowanym strychem. Dach dwuspadowy kryty eternitem. We wsch. ścianie trzy wtopione w mur filary. Obecnie użytkowany przez RSP.
Położenie i powierzchnia
Wieś sołecka położona około 3 km na pd.-wsch. od Ostroroga, w pobliżu drogi wojewódzkiej nr 108 do Lipnicy i przy drogach: wojewódzkiej nr 132 do Szczepankowa i lokalnej do Jastrowa. Pow. 1071 ha (tereny zabudowane 13 ha),. Zabudowa rozproszona.

 

W skład sołectwa wchodziły do niedawna: Rudki Wieś i Rudki Huby wraz ze Szczepami.

BOBULCZYN - Wieś sołecka położona ok. 6 km na pn.- zach. od Ostroroga, przy drodze wojewódzkiej Nr 184 do Szamotuł i Wronek oraz drodze powiatowej do Oporowa oraz drodze gminnej do Marianowa. Powierzchnia sołectwa to 384 ha z czego 8 ha to tereny zabudowane. Zabudowa zwarta. Dawna nazwa to Bachweld. Rolniczy Kombinat Spółdzielczy im. T. Kościuszki / utw. 1953r. / i gospodarstwa indywidualne, sklep spożywczo – przemysłowy, świetlica, strażnica OSP, przystanki autobusowe, boisko sportowe

Dziedzictwo historyczne

Wzmiankowana po raz pierwszy w 1398 roku, jako własność Sędziwoja z Bobolczina. W rękach Bobolickich pozostawała także w wieku XVI. W XIX w. / do 1939r./ jako część klucza oporowskiego stanowiła własność Kwileckich. We wsi zachowały się: spichlerz z XIX w. i chlewnia z pocz. XX w. oraz krzyż na murowanym cokole z figurą M.B w niszy.

Historyczne nazwy miejscowości:

Dawna nazwa to Bachweld.

Obiekty zabytkowe

Zabudowania folwarczne:

Położone po Zach. stronie drogi Nr 184 z Ostroroga do Wronek w głębi podwórza RSP.

Spichlerz. Zbudowany Kon. XIX w, murowany, piętrowy, dach dwuspadowy kryty dachówką.

Chlewnia. Zbudowana pocz. XX w., murowana, parterowa, dach dwuspadowy kryty dachówką.

 Położenie i powierzchnia

Wieś sołecka położona ok. 6 km na pn.- Zach. od Ostroroga, przy drodze wojewódzkiej Nr 184 do Szamotuł i Wronek oraz drodze powiatowej do Oporowa oraz drodze gminnej do Marianowa. Powierzchnia sołectwa to 384 ha z czego 8 ha to tereny zabudowane. Zabudowa zwarta.

Rolniczy Kombinat Spółdzielczy w Bobulczynie jest firmą z przeszło 50 letnią tradycją, powstałą na bazie niewielkiej Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, której korzenie sięgają195roku.
Aktualnie jesteśmy podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą na terenie Gminy Ostroróg, zatrudniającym około 30 osób, z czego połowa to członkowie Spółdzielni, gospodarującym na obszarze 330 ha użytków rolnych.
Prowadzimy szeroko rozwiniętą i różnorodną działalność gospodarczą, począwszy od tradycyjnego rolnictwa z produkcją roślinną / zasiewy pszenicy, pszenżyta, żyta, kukurydzy, owies, gorczyca / i zwierzęcą/ hodowla trzody chlewnej mlecznej.

BIELEJEWO -Wieś sołecka położona ok. 6,5 km na zach. od Ostroroga, przy drogach wojewódzkich: nr 130 do Orla i 105 do Pniew oraz drogach lokalnych do Wierzchocina i Stefanowa. Pow. 395 ha ( tereny zabudowane 8 ha). Zabudowa zwarta. W latach 1953 została zawiązana spółdzielnia produkcyjna a w 1972 r. powstał Kombinat Spółdzielczy Bobulczyn, Bielejewo, Wierzchocin.

Dziedzictwo historyczne

Po raz pierwszy wzmiankowana w 1397 r. jako własność pani Bielejewskiej, występującej w sporze sądowym z Tomisławem z Oporowa o Oporowo. W rękach Bielejewskich pozostaje również w wieku XV.

 Obiekty zabytkowe

Na pn.- zach. skraju wsi drewniany krzyż przydrożny.

Położenie i powierzchnia

Wieś sołecka położona ok. 6,5 km na zach. od Ostroroga, przy drogach wojewódzkich: nr 130 do Orla i 105 do Pniew oraz drogach lokalnych do Wierzchocina i Stefanowa. Pow. 395 ha ( tereny zabudowane 8 ha).

Zabudowa zwarta.

Po raz pierwszy wzmiankowana w 1397 roku jako własność

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

UMiG Ostroróg
  • AQUANET
  • Przedszkole Miś Uszatek
  • Puszcza Notecka
  • Starostwo Powiatowe w Szamotułach
  • Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Wielkopolski
Urząd Miasta i Gminy Ostroróg
Wroniecka 14, 64-560 Ostroróg, woj. wielkopolskie
tel.: 61 2916565/ 61 29 31 710
fax: 61 2916597/ 61 29 31 712
email: Ostrorog_UMiG@wokiss.pl
projekt i hosting: INTERmedi@  |  zarządzane przez: CMS - SPI
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 Strona zgodna z WCAG 2.0 AA
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x